همين اساس بيشتر انديشمندان دينى جهان كوشش خود را براى برچيدن بساط ناامنى و تجاوز به كار بسته‌اند ؛ امّا به دليل فاصله گرفتن سياست از اصول اخلاقى به ويژه امنيّت روانى و آرامش فكرى مردم ؛ ستمگرى در دنيا بيداد مىكند . بنابراين تأثير ايمان در آرامش و امنيّت روحى براى هيچ انسانى پوشيده نيست همان گونه كه ناراحتى وجدان و تزلزل روانى و سست باورى نوع بشر ، به خاطر ستم بر نفس و طغيان هواى نفس است . و هم اكنون دنيا هم به اين نتيجه رسيده است كه در سايهء ايمان و نماز و دعا و نيايش ، انسان به آرامش روحى و جسمى مىرسد و در بيمارستان‌ها براى بهبود بيماران ، دعا و نيايش حق توصيه مىشود . پس تا انسان در پرتو ايمان و ولايت حق قرار نگيرد به نفس مطمئنه نمىرسد . حضرت على عليه السلام در وصف سالكان ، امنيّت روان را مورد توجه قرار مىدهد و مىفرمايد : قَدْ احْيى عَقْلَهُ ، وَ اماتَ نَفْسَهُ ، حَتَّى دَقَّ جَليلُهُ وَ لَطُفَ غَليظُهُ ، وَ بَرَقَ لَهُ لامِعٌ كَثيرُ الْبَرْقِ ، فَابانَ لَهُ الطَّريقَ ، وَ سَلَكَ بِهِ السَّبيلَ وَ تَدافَعَتْهُ الْابْوابُ الى بابِ السَّلامَةِ وَ دارِ الْاقامَةِ وَ ثَبَتَتْ رِجلاهُ بِطُمَأْنينَةِ بَدَنِهِ فى قَرارِ الْأمْنِ وَ الرَّاحَةِ ، بِما اسْتَعْمَلَ قَلْبَهُ وَ أَرْضى رَبَّهُ . « 1 » همانا عقل خود را زنده كرد و نفسش را ميراند ، به طورى كه جسمش باريك و دلش نرم شد و نورى در نهايت فرو زندگى برايش درخشيد كه راه را براى او روشن كرد و به آن نور راه را پيمود ، ابواب سلوك او را به در سلامت و خانهء اقامت راندند و قدمهايش همراه آرامش تن در جايگاه امن و راحت استوار شد ، چرا كه قلبش را به كار گرفت و پروردگارش را خشنود ساخت . خوف از خدا جايگاهى بزرگ براى امنيّت حياتى انسان است ؛ چنان كه حضرت

--> ( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 210 .